Kreta 2012

Kreta is het grootste eiland van Griekenland. Het is een langwerpig eiland en is 250 kilometer lang. Op het breedste punt is het 60 kilometer breed. Het heeft een totaal oppervlakte van 8300 km2 en de kustlijn heeft een lengte van ruim 1000 km.

Het eiland heeft drie internationale vliegvelden. Het grootste ligt vlakbij Heraklion en twee kleinere bij Chania en Sitia. De vliegtijd vanaf Schiphol bedraagt ongeveer 3 uur en 45 minuten. De afstand van Amsterdam naar Heraklion is ongeveer 2400 kilometer.

Kreta bestaat uit 4 provincies. Allen met  prachtige natuur,  fantastisch klimaat, schilderachtige traditionele dorpen, prachtige kusten en stranden en een rijke culturele rijkdom.

De bekende en drukbezochte badplaatsen zijn Chersonissos, Malia, Rethymnon en Agios Nikolaos.

De zee ten noorden van Kreta is de Kretenzische zee en ten zuiden de Libische zee.

In de kleine dorpen lijkt het soms alsof de tijd heeft stil gestaan. Authentieke en traditionele dorpen zijn overal te vinden, maar zeker in de bergen. De hoogste berg op Kreta is de Idi (2500 meter).

Kriti (Kreta) betekent letterlijk krijt in het Grieks. Dit omdat Kreta voornamelijk bestaat uit krijtgrond.

De inwoners zijn vaak boer of visser, maar ook het toerisme is een grote bron van inkomsten voor de Kretenzer. In november plukken de inwoners massaal olijven.

Kreta heeft een zeer grote verscheidenheid aan bloemen, planten en bomen. Er groeien wel 2.000 verschillende soorten planten op het eiland waarvan150 soorten nergens anders voorkomen. Kruiden groeien zoals basilicum, munt en oregano vindt je volop. Verder zijn er miljoenen olijfbomen en volop sinaasappelbomen, mandarijnbomen, citroenbomen en druivengaarden.

De beroemde Kri-Kri geit komt alleen hier voor. Op enkele stranden komen zeeschildpadden aan land om hier hun eieren te leggen.

Typische muziekinstrumenten op Kreta zijn de lyra en de laouto.

Kreta heeft een warm klimaat. In de wintermaanden is de gemiddelde tempratuur 16 graden en in de zomermaanden gemiddeld 30 a 35 graden.

Louise & Denise naar Kreta 

Dankzij Zoover en Griekenland.net gaan wij (Denise & ik) een weekje naar Kreta! Ik heb deze reis gewonnen nadat ik een stukje over Kreta had geschreven. Ik kon het eerst niet geloven toen ik de mail ontving, maar het is toch echt waar! We verblijven in een hotel in Malia, waar we ook nog eens gebruik mogen maken van de All Inclusive formule! http://www.sirenshotels.gr/en/

Ook staat er een huurauto voor ons klaar op het vliegveld en mogen we een hele dag met een gids op pad die ons de mooie plekjes van Kreta laat zien. Het enige dat ik ervoor terug moet doen is elke dag een stukje op Facebook plaatsen, foto’s/video opnames maken en per dag een reisverslag maken.

http://weblog.zoover.nl/algemeen/word-jij-onze-kreta-reporter/

http://weblog.zoover.nl/algemeen/bekendmaking-van-de-kreta-reporters/

We hebben voordelige vliegtijden dus kunnen we acht volle dagen genieten van het Griekse leven! De aller vriendelijke mensen, het heerlijke eten, het mooie land, de muziek en natuurlijk de zon en heldere blauwe zee!

- onderweg -

– onderweg –

Eerste dag als ‘Kreta Reporter’

17 september 2012

Eindelijk ging de reis naar Kreta als ‘Crete Reporter’ dan toch beginnen. Vannacht om twee uur werden we opgehaald en naar Schiphol gebracht. We hadden al online ingecheckt dus alleen even de koffers afgeven, dachten we. Het begon al met de koffers wegen: de mijne woog 20.1 en die van Denise 19.9. We hadden geluk anders hadden we toch de koffers moeten openen en er iets uit moeten halen. Daarna de paspoort controle. Denise mocht zo doorlopen, maar ik werd apart geroepen. Er zat te veel metaal in mijn handbagage dus dat mens ging mijn hele tas leeghalen. Ze stond raar te kijken toen er twee zakken drop van een kilo uit kwamen met Delfts blauwe klompjes eraan  en een I Love Holland koelkastmagneet erin. Tja, ik wilde een typisch Nederlands cadeautje meenemen en om nou een kilo kaas te geven….

We vlogen in ruim drie uur naar Heraklion. Denise sliep, maar aan de linkerkant zag ik de zon opkomen. Alle kleuren oranje en aan de andere kant besneeuwde bergtoppen. Wat een adembenemend gezicht! Na een rustige landing (dat vol in de remmen gaan vind ik alleen niet zo fijn) stond Minas op ons te wachten. We werden zeer hartelijk begroet en kregen een tas vol met informatie en vrijkaarten voor een jeep safari, Watercity, Cretaquarium en Lychnostatis Traditional Museum.  Minos bracht ons met zijn auto naar Hersonissos en daar stond een hele mooie Chevrolet voor ons klaar, beschikbaar gesteld door Traffic Car. Minas reed voor ons uit naar hotel Sirens Beach in Malia en ik voelde me geweldig goed, rijdend in een auto over Kreta met de mooiste landschappen om ons heen.

In het hotel werden we welkom geheten door de manager. Toen hij mij de hand schudde zei ik: ‘’kalli mera’ , hierop begon de man Grieks tegen mij te spreken wat ik uiteraard niet versta. Tien woorden en meer niet, nog niet! Ik heb Minas en de manager hun zakken drop overhandigd en uitgelegd dat dit typisch Nederlands snoepgoed is. We kregen wat te drinken aangeboden want na een half uur was onze kamer klaar. Denise en ik namen een cocktail bij de beachbar, uitkijkend over de mooie blauwe Griekse zee. Onze koffers werden naar de kamer gebracht en wat voor een kamer…. we hebben een villa-kamer beneden. Ons terras zit aan een tuin met de mooiste palmbomen! WOW!!!! We voelen ons wel VIP’s hoor!

- Minos -

We zijn gaan lunchen op het terras van het hotel met de zee vlakbij. Hierna zijn we Malia ingegaan om de boel een beetje te verkennen. Oud Malia is werkelijk schattig! Er zitten hele leuke restaurantjes met tafels onder een dak van bloemen. Kleine straatjes en vriendelijke mensen. Een hele oude vrouw gekleed in het zwart zwaaide ons vriendelijk gedag en we kregen een grote glimlach. Natuurlijk heb je ook de grote toeristen zaken in het dorp beneden bij het strand, maar je kan zelf kiezen waar je wilt gaan eten of iets drinken.

- informatiemap -

– informatiemap –

Vijf jaar geleden heeft Denise een typisch Griekse blouse gekocht met olijven hierop geborduurd. Het oude vrouwtje van wie ze toen de blouse kocht had ons hart gestolen. Een lieve vrouw. De zaak zit in Malia en omdat de blouse van toen toch wel een maatje groter kan gaan we kijken of de winkel er nog zit. ‘Olivia Shop’ aan het einde van de hoofdweg in Malia richting Sissi. Haar man  stond achter de toonbank en toen we vertelde dat we voor zo’n zelfde blouse kwamen belde hij zijn vrouw die zich naar de winkel spoedde. De man ging ondertussen twee trossen druiven halen, een witte en een blauwe tros. Die waren voor ons, uit eigen tuin. Voor zover deze mensen ons hart nog niet hadden gestolen, was dit nu wel gebeurd. De vrouw kon zich ons ook nog herinneren en vroeg hoe het met mijn ouders ging. Helaas had ze zelf niet al te leuk nieuws. Zij was in 2009 haar zoon verloren. Haar kleinzoon van zeven was nu elke dag bij haar terwijl zijn moeder hard moet werken om de kost te verdienen. Zoveel leed en toch nog zo vriendelijk. Heel knap! Denise kocht een blouse en ik een shirt voor Frans. Denise kreeg een handgemaakt Grieks sjaaltje cadeau. Wat een lieve mensen zijn die Grieken toch. Dag 1 en we maken het alweer mee. De druiven liggen in de koelkast en we gaan zeker deze week nog terug voor een praatje!

We zijn vandaag in en rond Malia gebleven.  Aan het eind van de dag zijn we naar het eilandje voor het mooie strand hier gezwommen. Op het eiland staat een heel klein wit kerkje. Daarna hebben plannen voor de hele week gemaakt, liggend op een bedje op het strand. Het is echt waar, maar we komen nu al dagen te kort. Vrijdag is de afspraak met de Burgemeester van Hersonissos en alle andere dagen zijn ook al vol gepland. We hebben acht volle dagen omdat we gunstige vliegtijden hebben, maar dat is echt te kort! Sommige vrijkaarten kunnen we niet eens gebruiken en we hebben een keuze moeten maken in het aanbod van wat er allemaal te doen is.

Twee tips:

Sissi

Sissi is een charmant gezellig toeristendorp. Een Grieks dorpje waar je nog warm word onthaald Vroeger was het een oud vissersdorp, maar de laatste jaren leeft men meer van het toerisme. De haven is er wel nog steeds, maar nu met daaromheen gezellige cafe’s, bars en taveernes. Vooral in de avond ziet het er gezellig, sprookjesachtig en romantisch uit. Zeer zeker de moeite waard om een bezoekje te brengen!

- Sissi -

Opgravingen paleis van Malia

Tussen Malia en Sissi ligt vlak aan zee het paleis van Malia. Althans de opgravingen hiervan. Het is het twee na grootste Minoïsche paleis op Kreta. Knossos is de grootste, maar waar de opgravingen van het paleis van Malia het meest verschillen van Knossos, is het feit dat het paleis van Malia niet is gereconstrueerd. Vrijwel alles aan … het paleis is nog authentiek. Nog een voordeel: er lopen hier geen hordes toeristen dus je kunt alles op je gemak bekijken.

Dit paleis, waar volgens de mythe Sarpidon, de broer van Minos zetelde, werd het eerst gebouwd rond 1900 AD. De op dat moment al grote nederzetting, waarvan sommige delen rond het paleis afgeschermd zijn, werd op deze manier een paleis-stad. Dit Kretenzische bouwwerk had geen verdedigingsmuren en was gebouwd volgens een heel ingewikkeld patroon, het grondplan leek een labyrint. Het paleis werd door een aardbeving verwoest rond 1.700 jaar voor het begin van onze jaartelling. Het werd hierna direct weer opgebouwd. De resten die momenteel te bezoeken zijn, zijn voornamelijk overblijfselen van het laatste paleis.

- opgravingen Malia -

– opgravingen Malia –

Op het midden van het terrein is een expositieruimte te vinden, waar men van alles probeert uit te leggen over de opgravingen. Dit maakt een bezoekje aan het terrein vrij interessant. Ook is bij de entree een boekje te koop over de opgravingen. In dit boekje wordt alles over het paleis helder uitgelegd. Bij alle belangrijke punten zijn tevens bordjes geplaatst waardoor het oriënteren op het terrein eenvoudiger wordt.

Probeer je eens in te denken… Het dagelijkse leven van de Minoïers, de ceremonies en festiviteiten die op het grote binnenplein gehouden werden.

Vruchtbaar Lassithi en geboorteplek Zeus

Ik ging vanmorgen vroeg een foto maken van het eiland waar we gisteren heen gezwommen zijn en zag dat ook hier ’s ochtends mensen vroeg hun bed uitgaan om bedjes op het strand te claimen. Raar want als wij ‘s middags laat aankomen zijn er bedjes genoeg.

We hebben vanmorgen heerlijk gegeten in het hotel. Een uitgebreid ontbijtbuffet stond op ons te wachten: croissants, fruit, alle soorten brood, gekookte, spiegel en roereieren met spek of pancake’s, alles was aanwezig. We hebben heerlijk op het terras ontbeten en zijn daarna met de auto op weg gegaan naar het Lasithi Plateau.

Eerst nog even een stop bij de begraafplaats gemaakt. Wat ziet dat er ‘fleurig’ uit. Overal verse bloemen en op heel veel graven brandende wierook. Een oude man zwaaide gedag naar een foto op een grafsteen, waarschijnlijk zijn vrouw. Vriendelijk knikte hij naar ons terwijl wij weer naar de auto liepen.

- begraafplaats Malia -

– begraafplaats Malia –

-Wierook op grafsteen -

-Wierook op grafsteen –

We nemen de ‘The Old Traditional Road’ naar het Lasithi Plateau en deze gaat gepaard  met honderden haarspeldbochten en mooie vergezichten. Helaas horen er bij de vergezichten ook diepe ravijnen waar we langs rijden.

- onderweg -

– onderweg –

Onderweg stoppen we in het dorpje Krasi. Hier komt het bergwater naar beneden sijpelen en wordt opgevangen in grote stenen kommen. Dit is zuiver drinkwater. Wat eigenlijk het bijzondere is in dit dorpje is de 2015 jaar oude plataan. Wat een indrukwekkende boom met een omtrek van wel zeker 15 meter. Een knoestige stam met grote gaten erin. Wat leuk dat we dit gezien hebben. We wisten dit niet, maar stopten omdat het dorpje er zo leuk uitzag.

- zuiver drinkwater -

– zuiver drinkwater –

- Plataan -

– Plataan –

- Plataan -

– Plataan –

Als we het dorp weer uitgereden zijn komt er een grote touringcar op de smalle weg aangereden. Ik remde af en ging zover als het mogelijk was naar de rechterkant. De touringcar minderde geen vaart en reed onverstoorbaar op nog geen 5 cm  langs ons. Ik deed mijn ogen dicht en dacht, oke nu gaat de zijkant van de auto eraf. Gelukkig was er niks aan de hand, maar met enige hartkloppingen reed ik verder.

We stoppen nog een keer bij een mooi uitkijkpunt. Helaas is hier door een brand een heel stuk land verloren gegaan. Je rook de brandlucht nog dus dit was pas gebeurd. Een triest gezicht.

- Lasithi Plateau -

– Lasithi Plateau –

Eindelijk zagen we dan een bord waar de Dikti grot op aangegeven stond. Hier is Zeus geboren. Langs het mooie groene Lasithi Plateau rijden we op de weg naar de parkeerplaats van de grot. Als we de auto eindelijk ergens kwijt kunnen lopen we achter de rest van alle toeristen aan. We lopen over een hobbelig pad naar boven. Onderweg worden ons ‘taxi’s’ aangeboden. (Even toelichten, met taxi’s worden ezels bedoeld die in de hitte met passagiers op hun rug heen en weer naar boven moeten lopen).  Het weggetje naar boven is uiteindelijk zo’n 1,5 km lang en met de brandende zon op ons was het best een aardige klim. Eenmaal boven dalen we af in een grot met wel honderd traptreden. Beneden in de grot ziet het er heel mooi uit. Grote stalagmieten hangen vanaf het plafond naar beneden en sommige zijn zo glad geworden door het water wat erlangs loopt dat het wel geglazuurd lijkt. In het kleine ondergrondse meertje liggen duizenden geldstukken. Ook wij werpen er een euro in en gaan dan vervolgens al die trappen weer op naar boven. Pff dat viel niet mee! Toen we weer terug kwamen bij de parkeerplek hebben we een heerlijk groot glas vers geperste jus de orange genomen.  Dat hadden we wel verdiend.

- Diktri Grot -

– Diktri Grot –

- 'taxi' -

Als we de ellenlange weg terug rijden in de tweede versnelling en af en toe in de derde zien we ineens een originele windmolen staan. We zetten de auto even langs de kant om een foto te maken. Een paar kilometer verder zien we een heel mooi oud gebouw en ook daar stoppen we even. Het is Monastery St. Michael & Gabriel en is gebouwd in 1593. Helaas kunnen we niet naar binnen omdat we blote schouders en benen hebben. Volgende keer toch maar iets in de achterbak doen wat we om ons heen kunnen slaan.

Eindelijk komen we bij de hoofdweg en we rijden door naar Koutouloufari. Een schattig dorpje dat boven Hersonissos ligt. Midden in het dorpje staat een beeldschoon kerkje en in de bomen van de tuin groeien echt honderden granaatappels. Een mooi gezicht. We drinken en eten iets bij Creco en hebben in de verte uitzicht op de extreem blauwe zee.

- granaatappels -

Hierna rijden we terug naar het hotel. We gaan nog even zwemmen in de zee en laten ons opdrogen op een bed op het strand  met een Tequila Sunrise.  Het is High Tea bij de beachbar dus ik neem een schotel met allemaal zoete hapjes mee. Heerlijk ontspannen na een dagje rond touren.

We hebben weer een leuke dag gehad en hij is nog niet afgelopen want vanavond gaan we eten in de ‘Old Town’ van Malia.

 

Zeus, de oppergod!

De zoon van Kronos & Rheia. Een orakel voorspelde vader Kronos dat één van zijn zoons hem in de toekomst van de troon zou stoten. Om dit te voorkomen besloot Kronos al zijn pasgeboren zonen op te eten. Toen Rheia zwanger was van Zeus verstopte ze zichzelf in een afgelegen donkere grot om de geboorte van haar kindje geheim te houden. Zeus groeide op in deze grot. Hij dronk de melk van een geit en de bijen brachten hem honing. De priesters van de streek hielpen ook hem te beschermen. Ze sloegen hard op hun wapenuitrusting als Zeus huilde. Hierdoor ontdekte Kronos zijn zoon niet en zo kon Zeus later regeren vanaf de berg Olympus De Dikti grot is de grot waar Zeus is geboren en deze grot kijkt uit over het mooie Lassithi Plateau.

Dit is de grootste hoogvlakte van Griekenland. De vlakte ligt op ongeveer 800 meter hoog en wordt omringd door het Diktigebergte met in het noorden de Selenaberg. Door het smeltwater van de omliggende bergen is de vlakte erg vruchtbaar. De lappendeken van vruchtbare akkers, tuinen en boomgaarden vormt een schril contrast met de kale, grijze hellingen er omheen. Op de hoogvlakte worden vooral aardappelen en graan verbouwd. De Venetianen begonnen hier graan te verbouwen, maar eerst moest er iets bedacht worden tegen het water waarmee de vlakte steeds vol liep. Een irrigatiesysteem werd aangelegd en de ruïnes van eeuwenoude stenen windmolens zijn nog terug te vinden. Lassithi staat bekend om de honderden kleine historische windmolentjes .

Het ware verhaal van Spinalonga & de gezonken stad Elous

Gisteren zijn we voordat we gingen eten nog een drankje gaan doen aan de poolbar hier in het hotel, we zaten heerlijk aan het verlichte zwembad te ontspannen met een cocktail. Nadat de drankjes op waren zijn we weer naar Olivia Shop (Main Road Malia) gegaan. Ik had een hoed nodig omdat we de Samariakloof gaan lopen. Bij alle winkels hier zijn hoeden te koop, maar ik gun het deze lieve vrouw meer dan wie dan ook. We worden hartelijk ontvangen en zij vertelt dat haar man naar de begraafplaats is om de kaars en het wierook bij hun zoon aan te steken. Thuis branden ze dit ook elke avond voor hem. Ik heb zo’n bewondering voor dit kleine sterke vrouwtje! Wij vertellen haar dat we willen gaan eten in ‘The Old Town’ en zij beveelt Stablos & Elizabeth aan. We gaan haar advies opvolgen, maar eerst gaan we twee dagtochten boeken. Als we het restaurant gevonden hebben worden we welkom geheten door de eigenaar. We krijgen een tafel en Denise mag de wijn voorproeven die ze heeft besteld. Als we onze drankjes hebben genieten we van het mooie tafereel om ons heen. Ondanks dat we op internet hebben gelezen dat Malia vol is met Engelse toeristen zijn we nu beland op een stukje ongerept Kreta.  De Engelse toeristen zijn er wel, maar je hoeft je daar niet tussen te mengen als je niet wilt.  Het eten dat we kregen was overheerlijk! Voordat we de zaak konden verlaten kregen we een schaal fruit en Raki van het huis aangeboden. Uit fatsoen kon je dit gewoon niet weigeren, maar de Raki was zo sterk. We hebben er één opgedronken maar de ander niet!

- Stablos & Elizabeth -

Vanmorgen hebben we weer ontbeten in het hotel en het was weer zeer uitgebreid en overheerlijk. Je hebt hier niet het gevoel in een of andere vreetschuur te zijn beland. Alles gaat even netjes en er is genoeg voor iedereen. Overigens moet je wel netjes gekleed zijn anders kom je niet binnen.

Na het ontbijt stappen we weer in onze geweldige auto en gaan op weg naar Elounda. Nadat we de hoofdweg hebben verlaten komen we bij elke bocht adembenemende uitzichten tegen. Soms kunnen we de auto even kwijt langs de weg voor een foto, maar vaak ook niet.

- uitzicht onderweg -

We hebben om half elf afgesproken met Victor Zorbas in café Babel. In dit café zijn grote delen van de serie ‘Who Pays The Ferryman’ opgenomen.  Vijf jaar geleden hebben wij met Victor de tour naar Spinalonga gedaan en we waren toen zo onder de indruk dat we dit opnieuw wilden beleven. Via de mail hebben Victor en ik afgesproken en we begroeten elkaar met drie kussen. Het blijkt dat er nog twee Poolse journalisten aanwezig zijn. Victor weet nog wie we zijn en van het artikel wat geplaatst is van mij op de site van het Griekenland Magazine. Ook het cijfer van Romy d‘r spreekbeurt weet hij nog! Een bijzondere man. Met zijn vijven hebben we tot half één een gesprek en we schrijven allemaal het  nodige op in onze notitieblokjes. Victor heeft jarenlang onderzoek gedaan naar het leven van de Leprozen op het eiland. Dit wordt hem niet in dank afgenomen door veel mensen. Zij willen de waarheid verbloemen en zitten niet te wachten op ‘het echte verhaal’. Je kan wel zeggen dat dit een missie is voor Victor. Vol met emotie vertelt hij het verhaal en wij hangen aan zijn lippen.

- Victor Zorbas -

– Victor Zorbas –

Om half één start de daadwerkelijke tour en wij lopen naar het treintje wat vol zit met mensen die de tour mee willen maken. We gaan met de trein eerst de berg op naar het dorp Vrouhas. Dit is een dorp zonder winkels, dokter of scholen. Anno 2012 lijkt dit zeer op het Spinalonga van toentertijd. Onderweg komen we de echte geiten van Kreta tegen en restanten van originele windmolens.

- restanten windmolens -

– restanten windmolens –

Eenmaal in het dorp vertelt Victor wat de kapelletjes langs de weg inhouden. Ik dacht dat deze geplaatst werden omdat er iemand overleden was bij een ongeluk, maar er zijn meerdere redenen.

Halverwege de terugweg stoppen we voor het werkelijke verhaal van Spinalonga en om foto’s te maken. In de schaduw onder een grote boom vertelt Victor het verhaal en toont ons hierbij foto’s uit zijn boeken.

- uitzicht op Spinalonga -

– uitzicht op Spinalonga –

Na het ongelooflijke verhaal te hebben gehoord rijden we naar de ‘Verzonken stad van Elous’. Deze stad is in 250 jaar voor Chr. getroffen door een tsunami  en is grotendeels onder water komen te staan. We zien net boven water de resten van een stadsmuur en een huis komen. Als we verder rijden komen we bij twee hele oude windmolens en we zien de vloer van de tempel van Artemis. Toeristen komen hier niet omdat de Grieken vertellen dat de stad ergens anders in een baai ligt. Zo kunnen ze genieten van opbrengsten van dag en duiktochten. Jammer dat de mensen hierdoor de echte mooie bezienswaardigheden missen. Jammer ook dat Victor hierdoor vijanden heeft. Zij willen niet dat hij de waarheid vertelt.

- verzonken stad van Elous -

– verzonken stad van Elous –

- tempel van Artemis -

– tempel van Artemis –

We sloten de tour af bij de mooiste Byzantijnse kerk van Kreta. De ‘Church of Constantinou & Elenis’. Victor vertelt hier wat hij met deze tour wil bereiken en de meeste van ons zijn tot tranen geroerd.

- Victor in The Church of Constantinou -

– Victor in The Church of Constantinou –

Deze 82 jarige man heeft als ‘missie’ Spinalonga. Hij wordt aan alle kanten tegen gewerkt. Mensen vertellen dat hij al dood is of dat zijn tour zo duur kost. Op de treintjes staat ‘See More, Discover More and Enjoy more for less money ‘.  Dit is zeker waar! Dit middagvullende programma kost 15 euro. Na deze tour weet je zoveel meer over Spinalonga, De Verzonken Stad en nog veel meer. Victors credo is ‘Be The Ferry Man’. Meer ga ik er niet over verklappen want ik geef iedereen het advies: als je naar Kreta gaat doe dan zeker de tour met Victor! Ik denk dat iedereen onder de indruk terug komt!

- The Church of Constantinou -

– The Church of Constantinou –

Na de tour bieden we Victor nog een drankje aan om hem te bedanken. We krijgen zijn oude en nieuwe dvd en Victor belooft dat hij voordat zijn nieuwe boek ‘Waarom Niet’’ uitkomt hij mij een exemplaar stuurt zodat ik hem kan lezen.  Uiteindelijk nemen we afscheid van deze zeer charismatische man. Dit afscheid zal niet voor lang zijn want ik wil Frans dit ook laten meemaken dus we gaan snel nog eens terug.

- Spinalonga -

– Spinalonga –

We rijden terug naar Malia en nemen dan aan het begin van het mooie lange zandstrand een drankje en een souflaki. Hierna rijden we naar het hotel en gaan van de laatste zonnestralen genieten op het strand. Beide met een cocktail en ik blader het boek van Victor nog eens door wat ik heb meegenomen van huis.

- Malia -

– Malia –

We eten vanavond in het hotel en daarna gaan we even Malia in.

- Malia -

– Malia –

Morgen de ontmoeting met de burgemeester van Hersonissos. Ik heb nu al een nerveus gevoel!

“Spinalonga, een eilandje met een omtrek van 850 meter. Het ligt tussen de baai van Mirabello en Elounda.

Spinalonga werd voor het eerst bekend in de 9e eeuw. Tijdens de bezetting van Kreta door de Arabieren in de negende eeuw was het eiland een schuilplaats voor Christenen, die hier voor hun veiligheid een kleine vesting bouwden. Tijdens de 500 jaar durende bezetting van Kreta door de Venetianen is er een vesting op Spinalonga gebouwd. Deze vesting is in het jaar 1715 in handen van het Ottomaanse rijk gevallen en werd een Turks dorp.

In 1903, toen Kreta een republiek werd, besloot de regering dat alle Turken Kreta moesten verlaten. De Turkse bewoners van Spinalonga weigerden echter dit eiland te verlaten. Om geen geweld te gebruiken tegen deze Turken besloot de regering alle melaatsen van Kreta naar het eiland te verbannen. De ziekte lepra werd gezien als besmettelijk dus de Turken werden bang en verlieten ‘vrijwillig’ het eiland. Zo is de leprakolonie ontstaan en deze is pas opgeheven in 1957.

Tip: http://victorzorbas.com/nl_index.html

Tip: roman ‘Het Eiland’ van Victoria Hislop”

Meeting met de burgemeester van Hersonissos

Ik was vroeg wakker dus ben ik lekker op het strand op een ligbedje gaan liggen lezen. Er waren nog maar weinig mensen en met het geluid van de zee op de achtergrond was het heel ontspannen. De zon is nu ook nog niet zo sterk dus is het lekker.

- strand Malia -

– strand Malia –

Om tien uur ga ik Denise wakker maken en dan gaan we samen ontbijten. Het ontbijt in Sirens Beach is zeer uitgebreid en we zitten heerlijk in de schaduw vlakbij de zee te genieten van ons eten.

Hierna gaan we ons klaarmaken voor de afspraak met de burgemeester. Om half één worden we op het stadhuis van Hersonissos verwacht. Minas wacht ons op en ik rij achter hem aan naar het stadhuis. We drinken een koel glas water en wachten tot de burgemeester klaar is met zijn bespreking. Dan worden we naar binnen geroepen en heet  de burgemeester Zacharias Doxastakis ons hartelijk welkom. We krijgen een boek over archeologische vondsten in Hersonissos en een dvd over Hersonissos. We zitten gezellig in zijn kamer en eten typisch Griekse lekkernijen en kletsen wat. Hierna komt het allerergste wat ik maar kan bedenken. We moeten voor de camera in het Engels vertellen waarom iedereen hierheen moet komen om hun vakantie te vieren. Nachtenlang heb ik dit geoefend, maar eenmaal zittend in de raadzaal op de plek van de burgemeester sla ik volledig dicht. Ik heb voor mijn gevoel een hoofd als een tomaat en het water loopt werkelijk van mijn rug af. Alles wat ik had bedacht om te vertellen komt er niet uit. Zelfs tijdens het stukje in het Nederlands wat ik erna doe, kom ik niet uit mijn woorden. Minas vraagt of ik het terug wil zien……. NEE is het antwoord! Ik ga dit noooit bekijken! Ik had ook nee kunnen zeggen, maar omdat je toch een stukje verantwoordelijkheid hebt heb ik het gedaan.

- Burgemeester van Hersonissos-

– Burgemeester van Hersonissos-

- Burgemeester van Hersonissos-

– Burgemeester van Hersonissos-

Minas verteld dat hij nog contact heeft met de gids wanneer we de tour gaan doen en ook gaat hij regelen met  hotel Sirens Beach dat we maandag pas de kamer uit hoeven als we naar het vliegveld gaan en dat ik internet gratis krijg. Nu koop ik elke keer een kaart.

- cadeau's -

Na de afspraak op het stadhuis gaan we eerst iets drinken. We hebben dringend behoefte aan een sigaret en iets nats! We zitten op een terras en de eigenaar komt een praatje met ons maken en vertelt wat hij van de Nederlandse zaken hier vindt. Niks dus…. Ik snap het ook niet, je gaat toch niet naar Griekenland om een broodje frikandel te eten bij Hoek van Holland?

- welverdiende drankje -

Nadat de frappe en de cola op zijn gaan we shoppen in Hersonissos. Denise dan want voor mij hoeft dit niet. Het leuke is dat ik een tas en een portemonnee koop en Denise niks.

- souvenirs -

– souvenirs –

- souvenirs -

– souvenirs –

- souvenirs -

– souvenirs –

Als we klaar zijn stappen we in de bloedhete auto en rijden naar het Lychnostatis Museum. Jammer genoeg is het museum gesloten en we gaan dus een andere keer. We wachten totdat Minas ons vertelt wanneer we met de gids op pad gaan en de andere dag kunnen we dus hierheen. Zaterdag en zondag hebben we al een tour geboekt dus zijn we hele dagen weg.

Eenmaal bij het hotel aangekomen gaan we naar de strandclub naast ons hotel (Beachclub Dolphin)  en gaan daar zitten op een zeer comfortabele bank. We bestellen beide een Metaxa Cola en genieten van een appel waterpijp, de zon, het strand en de mensen om ons heen.

- aan het strand Malia -

– aan het strand Malia –

Als we teruglopen naar onze kamer is de zon verdwenen en hangen er donkere wolken boven de bergen naast ons.

- donkere wolken boven de bergen -

– donkere wolken boven de bergen –

Lychnostatis, Piskopiano & Old Village Hersonissos

Vanmorgen was ik al vroeg wakker. Ik ben een strandwandeling gaan maken langs het mooie strand hier en heb foto’s van de opkomende zon gemaakt. Het was bijzonder om hier op het complex te lopen zonder alle andere gasten. Toen ik terug kwam in onze kamer was Denise al wakker. We zijn gaan ontbijten en hebben weer de lekkerste dingen gegeten met uitzicht op de zee. De lucht zat helemaal dicht en het zag er dreigend uit.

- zwembad voor de kamer -

– zwembad voor de kamer –

We gaan vandaag naar het openluchtmuseum Lychnostatis. Als we bij de ingang komen worden we welkom geheten door Carla. Zij is getrouwd met één van de familieleden die het museum hebben opgebouwd en nog steeds onderhouden. Ze laat ons een film zien en vraagt of we willen aansluiten bij een Nederlandstalige rondleiding die ze gaat geven. We nemen haar aanbod aan want uitleg krijgen over de dingen die je ziet is altijd mooi. We zien een fruit en kruidentuin, oude originele huizen van herders, boeren en rijke families, een school, een olijvenpers, een authentiek kerkje en nog veel meer. De mensen waren vroeger heel vindingrijk, als je ziet wat ze deden om hun levensmiddelen te beschermen tegen muizen  en hoe de herders hun geitenmelk koel hielden dan vind ik dat echt heel knap. Wat ik echt indrukwekkend vond was een windmolen die stukje voor stukje naar het museum is overgebracht nadat de allerlaatste echt werkende molenaar in 1975 is overleden. De molenaar schreef elk jaar voor zijn vrouw op haar ‘naamdag’ een gedicht voor haar op een steen van de molen. Hij heeft dit zelfs gedaan nadat ze was overleden. Overigens in het hele museum zijn volksspreuken te zien. Deze staan ook allemaal in dezelfde folder. Bij de ingang van het museum krijg je een folder met alle gedichten en spreuken. Uiteraard is deze folder er in alle talen.

Gedichten van de molenaar voor zijn Eleni:

21-05-1944

Als een bloeiende roos was je, toen ik je nam

en naar de molen bracht.

Ieder jaar dat voorbij ging

maakte je een bloemblaadje armer.

21-05-1970

Een bloeiende roos was je,

maar je blaadjes vielen,

totdat een grote storm

ze allemaal heeft meegenomen.

Ook vertelt Carla ons alle verhalen over de gebruiken en gewoontes van  het echt Kretenzische leven.  Ik beveel echt iedereen aan om dit museum te gaan bezoeken als je op vakantie bent in Kreta en dan speciaal in de gemeente Hersonissos!

- openlucht museum Hersonnsos -

– openlucht museum Hersonnsos –

- openlucht museum Hersonissos -

– openlucht museum Hersonissos –

- openlucht museum Hersonissos -

– openlucht museum Hersonissos –

- openlucht museum Hersonissos -

– openlucht museum Hersonissos –

Terwijl wij in het museum waren is de zon op volle kracht teruggekomen en is het erg heet. We zetten dan ook de airco hoog als we in de auto stappen om naar Piskopiano te rijden.

Piskopiano is een mooi oud dorp met een nog echte Griekse uitstraling. We lopen het dorpje rond en nemen een frappe bij Lichnos. Zittend op de ‘roofgarden’’ onder een dak van druiventrossen hebben we  uitzicht op de zee. We moeten het belachelijke bedrag van 4 euro afrekenen. Ik snap niet waarom mensen in Nederland steeds maar klagen dat Griekenland zo duur is geworden!

- openlucht museum Hersonissos -

– openlucht museum Hersonissos –

Na Piskopiano rijden we naar ‘The Old Village Hersonissos’. Ook hier hebben we het mooi uitziende dorpje weer doorgewandeld en ik heb in een echt Grieks winkeltje allemaal zakjes kruiden gekocht zodat we thuis ook nog kunnen nagenieten van het Griekse leven! Voordat we teruggaan naar de auto nemen we op een schattig terras een smoothie van heerlijk vers fruit. Ik raad iedereen aan om in de avond naar The Old Village te gaan. Zoveel leuke restaurantjes hebben we gezien!

- Piskopiani -

- The Old Village Hersonissos -

– The Old Village Hersonissos –

Voordat we naar het hotel terug rijden stoppen we even om de nodige spullen in te slaan voor morgen. Dan worden we om 5 uur in de ochtend opgehaald om de Samariakloof te lopen. 18 kilometer in de volle zon door de kloof, maar het schijnt het waard te zijn. We komen pas rond half elf in de avond terug dus morgen zal er geen verslag komen.

- Plafond van druiven -

– Plafond van druiven –

Hierna nemen we aan de beachbar een drankje voordat we de lucht ingaan aan een parachute achter een speedboot. Voor het hotel op het strand zit Dolphins Water Sport en met hun gaan we de lucht in. Als gast van hotel Sirens krijgen we korting! Altijd meegenomen! Op een ‘banaan’ worden we naar de boot gebracht. Eenmaal vastgeklonken gaan we dan de lucht in. Wat een belevenis zeg! Het uitzicht en de stilte boven zijn adembenemend! Als we weer beneden zijn worden we op een jetski opgehaald om ons terug naar het strand te brengen. Degene die ons terug vaart geeft vol gas en springend over de golven racen we terug naar het strand. De eigenaar geeft ons een cd met foto’s en hij zet ze op ons verzoek ook op een USB zodat Minas ook deze foto’s heeft als ik maandag alle foto’s kopieer naar zijn USB.

- strand Malia -

– strand Malia –

- strand Malia -

– strand Malia –

Het wordt morgen een lange dag, de wekker gaat om 04.30 uur en zondag worden we weer om half negen in de ochtend opgehaald om naar een onbewoond eiland te gaan. We hebben een druk schema, maar het is super leuk om te doen! Echt mijn manier om vakantie te vieren.

Samariakloof, een echte uitdaging!

Vandaag om 04.30 uur gaat de wekker want om 05.00 uur worden we opgehaald om naar de Samariakloof te worden gebracht.

De Samariakloof is ongeveer veertien miljoen jaar geleden ontstaan doordat de rotsen spleten door verschuivingen in de aardkorst. In 1962 is het gebied van de Samariakloof uitgeroepen tot nationaal park omdat er bijzondere planten groeien en zeldzame dieren leven, zoals de bedreigde Kri Kri geit. In de kloof ligt het dorpje Samaria, dat sinds1965 niet meer wordt bewoond. In de kloof vindt je ook enkele kleine Byzantijnse kapelletjes. Vaak in de buurt van een waterbron. Rondom deze bronnen zijn rustplaatsen gebouwd, die op hun beurt vaak de naam van de kapel of nederzetting dragen.

Terwijl wij staan te wachten op onze bus lopen er enkele mensen voorbij die nu pas hun bed gaan opzoeken. Best wel een raar contrast, wij met onze wandelschoenen en een fles water, zij op hakken en een glas drank.

De bus rijdt via Rethymnon richting Chania en daar buigt hij af om aan de 1300 meter klim naar boven te beginnen. We zien heel mooie uitzichten, maar ik heb ook veel bloedstollende momenten als ik naar beneden kijk.

- uitzicht onderweg -

– uitzicht onderweg –

Onze Russische ‘zeer gebrekkig’ Engels sprekende gids legt uit om welke tijd we welke rustplaats voorbij moeten zijn want we mogen de boot om 17.30 uur niet missen en geeft ons een kaart waarop we kunnen zien waar de verschillende rust en waterplaatsen zijn. Ze legt ons uit dat we ons moeten afmelden als we de kloof uitgaan omdat er anders een zoektocht opgestart wordt. De startkaartjes moeten we dus goed bewaren.

Om 10.30 uur komen we aan in Xyloskalo en kunnen we eindelijk aan de 18 km lange tocht beginnen. We lopen in het begin nog allemaal in een rij naar beneden wat niet echt lekker loopt, maar uiteindelijk verspreidt iedereen zich toch wel.

- Samariakloof -

– Samariakloof –

We lopen over keien en langs een houten reling de diepte in en zien daar de ‘ambulance’ staan. Als er iets mocht gebeuren met je in de kloof ben je hierop aangewezen om de kloof uit te komen. Pff best een benauwend idee eigenlijk.

- 'ambulance' -

– ‘ambulance’ –

Na een uurtje gaan we op een hele grote steen in naar beneden kletterend water zitten en eten daar ons brood ontspannen op. We genieten van de rust en het koele water.

- Samaria kloof -

– Samaria kloof –

Op sommige stukken staan borden dat het gevaarlijk is omdat er stenen naar beneden kunnen vallen en dat doorlopen gewenst is. Dat lukt de eerste kilometers nog aardig, maar naarmate we verder de kloof in zijn kunnen we niet zo hard meer lopen.

- Samaria kloof -

– Samaria kloof –

We lopen alleen maar over keien en rotsen en op een gegeven moment heb ik zo vaak mijn tenen gestoten dat ik het gevoel heb dat mijn nagels vol bloed zitten. Ik durf mijn schoenen niet uit te doen want om ze daarna weer aan te doen lijkt me geen pretje. Denise heeft precies hetzelfde gevoel en met opgekrulde tenen lopen we verder om ons zelf maar niet meer te stoten.

- Samaria kloof -

– Samaria kloof –

Als ik van een grote rots wil afstappen gaat het fout en klapt mijn enkel dubbel en lig ik ineens op mijn kont. Mijn enkel en hand doen zeer, maar snel weer opstaan en dorlopen want er lopen allemaal mensen om ons heen. We klauteren over houten bruggetjes en zien dan eindelijk de IJzeren Poort! Nu is het niet ver meer.

- Samaria kloof -

– Samaria kloof –

Wat een opluchting als we aan het eind van de kloof zijn. YES YES YES, we hebben het gehaald! In vijf uur hebben we de tocht gelopen. We geven onze kaartjes af en gaan bij het eerste de beste zaakje wat we tegenkomen zitten en bestellen een verse jus d’ orange. Als ik mijn schoenen dan eindelijk uit kan doen zie ik dat er helemaal geen bloed zit….. maar wat een verademing om weer op mijn slippers te lopen.

- Samaria kloof -

– Samaria kloof –

Als we in Agia Roumeli aankomen neem ik eerst een duik in de Libische Zee voordat we naar het restaurant gaan waar we moeten verzamelen. We bestellen een pita Gyros en ik neem een heerlijke Metaxa met cola light. De boot vertrekt om half zes en met een slakkengang varen we naar Chora Sfakia waar de bus op ons staat te wachten.

- uitzicht onderweg -

– uitzicht onderweg –

Ik heb het ijskoud en de terugreis duurt erg lang. In het donker rijdt de chauffeur aardig door, maar we zijn toch pas om 23.00 uur terug in het hotel.

Bij de poolbar bestellen we allebei twee drankjes die we meenemen naar onze kamer. We gaan genieten in een warm bad en dan op ons eigen terras nog een drankje en een sigaretje roken.

Als we in onze kamer zijn zit er een hagedis van zo’n 10 cm. op de muur. Denise probeert hem eerst te verjagen, maar hij blijft zitten waar hij zit. Ik pak dan de vuilnisbak en wil deze over hem heen zetten zodat ik hem daarna in het gras kan zetten. Als ik dat doe gaat hij rennen en valt zijn staart op de grond. De staart blijft bewegen en ik voel me best schuldig dat ik zijn staart heb afgehakt! Ik besluit de receptie maar te bellen om te zeggen dat er een beest in onze kamer is en of iemand hem kan komen weghalen. Als de man vraagt of hij groot is, antwoord ik: “Ik weet niet wat jullie groot vinden, maar ik vind hem groot”.  Binnen 5 minuten stond er een beveiliger die ons naar buiten stuurde en de hagedis uit onze kamer haalde. Eindelijk konden we gaan slapen.

Morgen weer een wekker, dit keer om 07.30 uur

Caribisch uitziend ‘Chrissi Island’

 

Als om half acht de wekker gaat voel ik het al, ik kan mijn benen niet normaal bewegen. Wat een spierpijn!!! Ik maak Denise wakker en ook zij heeft er last van.  We strompelen naar de ontbijtzaal en spreken af dat als er iemand langsloopt we tegen elkaar zeggen ‘Samariakloof’ zodat de mensen begrijpen waarom we zo raar lopen.

Het ontbijt smaakte weer heerlijk en om 08.45 uur worden we door de bus opgepikt om naar Chrissi Island te gaan.

Chrissi Island is het meest zuidelijke en warmste punt van Europa. Het eiland is onbewoond op één van de laatste Cederbossen in Europa na. Chrissi betekent goud en de mensen op Kreta noemen het dan ook ‘Gouden Eiland’.

We rijden naar Ierapetra om daar de veerboot te pakken. Ierapetra is een van de rijkste steden op Kreta. Ze leven hier van de fruitteelt en overal langs de weg zie je kassen staan. Napoleon heeft hier in 1798 een week doorgebracht bij een lokale familie toen hij op doorreis was naar Egypte. Dit huis staat er nog en is te bezoeken. Helaas hebben wij hier geen tijd voor en stappen we aan de haven op de boot.

Alle zitplaatsen zijn bezet dus we gaan op het benedendek aan de reling hangen. Onze benen willen echt niet vandaag. Terwijl wij zo hangen zie ik een bekend gezicht, Ilona ze heeft bij mij op school gezeten. Heel grappig zo ver van huis zie je een bekend gezicht.

Als we aankomen varen bij het eiland is het water diep blauw. We stappen van boord en volgen de bordjes naar Golden Beach. Onderweg komen we een man tegen die in de schaduw van een boom hout aan het bewerken is. Overal om ons heen staan bomen met de meest rare vormen.

- Chrissi Island -

– Chrissi Island –

- Chrissi Island -

– Chrissi Island –

Als we op het strand aan de andere kant van het eiland aankomen weten we niet wat we zien. Het water is hier van kristalhelder tot turquoise en het strand ligt vol met de mooiste kleine schelpjes. We leggen onze handdoeken neer en gaan de zee in. Het water is heerlijk en we gaan liggen lezen. Na een half uur zijn we het liggen zat en gaan langs het water lopen.

- Chrissi Island -

– Chrissi Island –

- Chrissi Island -

– Chrissi Island –

- uitzicht vanaf Chrissi Island -

– uitzicht vanaf Chrissi Island –

Verderop langs het strand zijn fossielenrotsen en natuurlijke zoutbronnen. Het is een beschermd natuurgebied dus we mogen de schelpen die we zien niet meenemen. Ach die paar hele kleintjes waar er honderden van liggen zullen ze toch niet missen? Ze zullen zo leuk staan in mijn reiskast……..

- zout -

– zout –

- fossielen rotsen -

– fossielen rotsen –

Aan de overkant zien we de hoge bergen van Kreta. Tussen dit eiland en Kreta zijn heel wat schepen gezonken. Het eiland is in handen geweest van piraten en deze hebben aardig huisgehouden hier. Aan de andere kant van het eiland staat nog een kerkje met hierom heen nog wat graven uit die tijd. Helaas vliegt de tijd voorbij en redden we het niet meer om daar heen te lopen.

- Chrissi Island -

– Chrissi Island –

We varen en rijden terug en zijn rond half acht bij het hotel terug. We springen snel onder de douche en nemen dan een drankje aan de poolbar. Vandaag gaan we eten in Malia, maar eerst trakteert Denise op een behanding met Garufa visjes in Fish Spa Malia. Als we daar aankomen moeten we plaatsnemen op een bankje en worden onze voeten gewassen boven een stenen kom. Hierna krijgen we operatieschoentjes aan en mogen we 20 minuten van onze voeten laten eten. We krijgen het voor elkaar om 4 mensen binnen te halen die ook een behandeling willen ;)! Als de wekker gaat dat de tijd om is doen we weer de plastic schoentjes aan en krijgen we een voetmassage! Wat een verwennerij en wat een heerlijk gevoel na die wandeling van gisteren!

- Fish Spa Malia -

– Fish Spa Malia –

- Fish Spa Malia -

– Fish Spa Malia –

Hierna gaan we naar een echt Grieks restaurant en nemen Feta Saginaki als voorgerecht en maken een praatje met de ober. Na het smakelijke voorgerecht neemt Denise Gyros en ik Souvlaki. Voordat we willen afrekenen krijgen we nog een drankje van het huis.

Morgen hadden we eigenlijk met een gids op pad gegaan en zouden we met Minas gaan lunchen in Gouves. De gids kon helaas niet dus we hebben morgen niets te doen. Misschien eigenlijk best lekker een dagje genieten van alles wat het hotel te bieden heeft. Eén zak drop met het Delfts Blauw erin & eraan bedoeld voor de gids is nu over en gaan we naar Olivia brengen, voor haar kleinzoon. Kunnen we haar gelijk gedag zeggen.

Dit was het dan. De allerlaatste avond in Malia als Kreta Reporter! We hadden acht volle dagen, maar wat zijn ze voorbij gevlogen!

Helaas, mijn laatste dag als ‘Kreta Reporter’

Echt de aller, aller, allerlaatste dag!

Vandaag hebben we heerlijk tot 9 uur geslapen en zijn daarna strompelend naar de eetzaal gegaan. Tip voor iedereen die de kloof wil gaan lopen, doe dit aan het einde van je vakantie!

Na het  zeer uitgebreide ontbijt lopen we naar het dorp. We willen nog wat spulletjes kopen en natuurlijk afscheid nemen van Olivia.

- erg mooi -

– erg mooi –

Als we langs de begraafplaats lopen zien we dat er een begrafenis bezig is. Een klein vrouwtje in het zwart gekleed zit ontroostbaar te huilen. We wenden onze blikken af en lopen zo snel mogelijk verder. Aan de andere kant van de begraafplaats zien we meerder toeristen aan het hek staan kijken en zelfs foto’s maken! Schandalig! Ook wij moeten er toch niet aan denken dat tijdens een afscheidsplechtigheid een groep Chinezen met camera’s om hun nek aankomen en vanaf 5 meter afstand foto’s  gaan maken!

Waarom niet een beetje respect voor de mensen die hier wonen. Het is niet een groot Madurodam! Sla bijvoorbeeld een sjaal om je schouders als je een kerkje gaat bezichtigen en houdt rekening met de lokale bevolking.

- erg mooi -

– erg mooi –

In Malia gaan we eerst Olivia gedag zeggen. Als we binnenkomen vertelt ze dat haar man naar Heraklion is voor een gezondheidsonderzoek en dat ze wacht op zijn telefoontje. Weer een spannende dag voor haar. We geven haar de zak drop met de klompjes. Haar kleinzoon zit op school, maar ze weet zeker dat hij van het snoep zal genieten. Olivia zorgt sinds het overlijden van haar zoon voor de jongen als zijn moeder aan het werk is. Als we weg gaan pakt ze ons stevig beet en krijgen we een grote knuffel. We beloven dat we vanuit Nederland nog eens iets laten horen. Als we de winkel uit lopen krijg ik een schort met Grieks geborduurde tekens erop. Zo lief!

DSC03747

Een beetje ontdaan lopen we naar de overkant van de straat waar er schaduw is. Dan rijdt er een man op een scooter langs en hij roept uitbundig gedag en komt naar ons toe rijden. Dan zien we het, het is de ober van gisteravond. Hij wenst ons hartelijk een goede terugreis en we krijgen ook van deze man een hand  voordat hij doorrijdt.

Onderweg naar het zaakje die heerlijke verse smoothies maakt, zie ik allerlei mooie bloemen. Overal op Kreta en eigenlijk in heel Griekenland zie je de mooiste planten en bloemen. Niet in aardewerkpotten, maar meestal gewoon in lege olijfblikken. Echt een Grieks straatbeeld. Ik maak dus maar een paar foto’s en ook van de allereerste bananenboom die ik ooit heb gezien maak ik een nieuwe foto. Vijf jaar nadat…… Leuk om aan Romy te laten zien.

- beruchte palmboom -

– beruchte palmboom –

Denise koopt nog wat laatste spulletjes en dan gaan we terug naar onze kamer. We zijn voor het eerst overdag in het hotel dus we gaan kijken hoe de lunch is. Die is net zo uitgebreid als  de andere maaltijden. We scheppen ruim op en het eten is echt heerlijk. De kleine Griekse hamburgertjes met tzatziki saus zijn schandalig lekker. Omdat het de laatste dag is loop ik toch ook nog even langs het dessertbuffet. Er staat zoveel, maar ik zit te vol om het allemaal te proberen. Helaas!

Na de lunch gaan we op het strand onder een parasol liggen. Denise gaat lezen en ik loop een paar keer naar de zee. Ik wil voordat we weer teruggaan  nog even genieten van het uitzicht van het blauwe water en de hoge bergen achter me. Bij de beachbar nemen we één cocktail voordat we ons gaan douchen & omkleden en naar het vliegveld te gaan.

- Sirens Beach Hotel -

– Sirens Beach Hotel –

- Sirens Beach Hotel -

– Sirens Beach Hotel –

Als de koffers dan toch echt dicht zijn en achter in de auto staan ga ik nog even gedag zeggen bij de receptie. We rijden met de airco vol aan naar het vliegveld en laten daar de auto op een parkeerplek met een bord van Traffic Cars achter. Sleutel onder de stoel en deuren open was de instructie. Jammer, ik had deze best mee naar Nederland willen nemen.

Minas komt om zes uur afscheid van ons nemen en we krijgen een fles Raki van hem. Hij vertelt dat deze door zijn vader is gemaakt. Minas gaat binnen informeren bij welke balie we moeten inchecken zodat wij er al staan voordat de bus vol medepassagiers er is. Dan is het tijd om echt afscheid van Minas te nemen. We beloven terug te komen en hij belooft zijn site te sturen met diverse accommodaties zodat we kunnen kiezen. Na drie zoenen en ook weer een knuffel zwaaien we hem gedag en gaan inchecken.

Eenmaal door de  douane horen we dat er een storm is in Nederland en dat ons toestel vertraagd is. Ook verandert ons gate nummer de hele tijd en hierdoor is het een chaos in de hal. We gaan maar zitten en zien hoe het in de verte langzaam donker wordt boven de heuvels van Hersonissos.

De dagen zijn voorbij gevlogen. We hebben de eerste dag keuzes moeten maken wat we wel en niet wilden doen. We hadden nog vrijkaarten voor zoveel andere dingen zoals een jeepsafari en het Waterworldpark. Er is nog zoveel te beleven en te doen hier. We hebben meerdere mensen ontmoet die we terug willen zien zoals Minas, Victor en Olivia.

Advertenties

Afbeelding

Corfu 2012

Vertrek & aankomst appartementen Spyridoula 

 7 juli 2012

Het complex ziet er erg mooi uit met oude olijfbomen en mooie grote groene palmbomen. Aan het zwembad drinken we iets en eten we een tosti terwijl we op de kamersleutel wachten. We hebben een leuke kamer met een mooi balkon en een super uitzicht. Aan de voorkant staat een grote oranje schommelbank, wauw heerlijk zeg!

- Spyridoula -

We gaan een uurtje slapen en dan hou ik het niet meer uit en ik loop naar het dorp om wat boodschapjes te halen bij de supermarkt. Twee tassen met water, Mythos, Metaxa, cola, chips en wc papier sleep ik de helling weer op naar het hotel. Snel mijn bikini aan gedaan en nu zit ik heerlijk te lezen op de schommelbank in de schaduw voor de kamer met een drankje en een sigaretje (Een pakje rode LM kost hier trouwens 3,40 euro). Wat een uitzicht! Het is hier half zes en er staat een heerlijk windje. In de zon is het nu nog niet vol te houden. Helmaal de eerste dag niet want ik verbrand levend. Ik zie eruit als een melkfles dankzij de ontbrekende zonuurtjes in Nederland! Als Frans wakker wordt gaan we lekker even zwemmen, maar voorlopig zit ik hier heerlijk! Vanavond even het dorpje in om te kijken waar de bakker zit. Kunnen we morgenochtend heerlijk ontbijten op ons balkon. Een kilo oude Stolwijkse kaas (Thanks mam en pap! xxx), chocopasta, pindakaas, jam en Zaanse mayo heb ik meegenomen…. Haha typisch Nederlands, I know, maar wel zo gezellig om je eigen ontbijt te maken. Bijna één van de leukste dingen van een vakantie!  

We gaan zwemmen en een drankje doen aan de bar met de eigenaar. Het water is ongeveer 30 graden en biedt geen verkoeling. De Ouzo die we krijgen wel……..! We lopen naar Gouvia waar we een overheerlijke pizza eten (tja eerste avond Griekenland en wij eten Italiaans….). Als we om half twaalf terug lopen is het nog 29 graden.

Of het ontbijt morgen wat wordt betwijfel ik…. In geen velden of wegen een bakker te bekennen!

Traditionele BBQ

Vandaag in de planning, een rustig lui dagje. Vannacht rond half drie waren we wakker en het was bizar heet in de kamer. Zo heet dat ik er eng van werd. De deuren open zetten durfde ik niet omdat er nogal wat zwerfkatten lopen hier. Zal me toch niet gebeuren dat er eentje gezellig binnen komt wandelen…. dus maar even wat drinken en weer proberen te slapen. Als ik wakker word pak ik heel zachtjes mijn horloge uit de la om te kijken hoe laat het is. Shit half acht pas en nu… lezen dan maar. Dat hou ik een half uur vol en dan ga ik naar het zwembad waar wifi is om Denise een bericht te sturen en mijn nagel te checken! De badkamervloer is 5 cm hoger dan de rest en in het donker niet zichtbaar totdat ik mijn teen er zowat afliep. Het deed wel wat pijn, maar toen ik het licht aandeed zag ik allemaal bloeddruppels op de vloer. Oei toch maar even pleister op doen.

Het is nu al onwijs warm. Vangalis de eigenaar is ook al aan het werk en samen met hem regel ik een taart voor Frans. Vanavond tijdens de ‘traditionele’ bbq zal hij hem brengen met kaarsjes en een fles champagne. Daarna loop ik naar het dorp, maar een bakker zie ik niet. Dan maar aan het zwembad ontbijten en aansluitend naar het (verkoop)praatje van de hostess luisteren.

DSC02861

Het ontbijt was uistekend en we zaten geweldig aan het zwembad. Dan besef je hoe goed we het eigenlijk hebben. Jammer alleen van die witte kat die uit was op ons eten!

Morgenochtend broodjes halen (de bakker is hier dicht op zondag) en dan met Vangalis een scooter halen.  Heel goed insmeren met factor 120 morgen want ik zag er vanavond al uit als een tomaat terwijl ik alleen in het zwembad in de zon ben geweest en voor de rest onder de parasol. Dat belooft wat!

Op de scooter naar Paleokastritsa en Lakones 

Vannacht zat ik om half drie bij het zwembad. Ik kon niet slapen dus dacht ik ga even met op internet. Best eng eigenlijk toen ik daar eenmaal zat. Ik had echt het idee dat ik bekeken werd. Toen de laptop eindelijk opgestart was bleek dat de wifi niet werkte. Terug naar bed maar dan.

Vanmorgen om kwart voor acht werd ik wakker geklopt. Er kwam water onder onze deur vandaan naar buiten. Wat bleek, ‘iemand’ had zijn handen gisteren gewassen en de kraan niet goed dicht gedraaid. Een heleboel druppels zijn er uiteindelijk genoeg om de boel te laten overstromen…… Oke dan maar aankleden en even op de laptop aan de bar mail checken. Ik kreeg een super glas verse jus de orange van Vangalis dus dat was weer even genieten.

Daarna brood gehaald en toen ik terugkwam liep het water van me af! Ik ben duidelijk niet gemaakt voor 40 graden!! Lekker zitten ontbijten op het balkon (Pap, de kaas is echt lekker!!!!) en toen werden we gehaald door de mevrouw van de scooter verhuur.

DSC02891

Op de terugweg naar het hotel zijn we gestopt bij de eerste de beste souvenirshop om een wit shirt te kopen. Ik ben gisteren bewust niet lang in de zon geweest, maar toch lang genoeg om te verbranden. De eerste twee dagen even geen zon voor mij op mijn rug. Ik heb nu een mooi I Love Corfu shirt aan dus.

We gaan met de scooter op weg naar Paleokastritsa . Een plaatsje aan de andere kant van het eiland. Wat een uitzichten onderweg. In de baai van Peleokastitsa even de zee in gedoken en het was echt zo lekker om even af te koelen.

- Lakones -

Op de terugweg zien we een bord naar Lakones. De hostess had verteld dat hier mooie vergezichten zijn, wij dus de berg op met de scooter. We konden helemaal naar de andere kant van het eiland kijken en in de diepte onder ons hele mooie helder blauwe baaien! Nou ze had dus niks gelogen, maar wel wat verzwegen. Op deze plek zit de mooiste loungebar die ik ooit gezien heb!! Dolce! Het zag eruit als een super chique NY nachtclub!!! Zit ik daar in mijn broekpak naar beneden gerold omdat ik geen korte broek bij mij heb en mijn I Love Corfy shirt!!! Maar wat een uitzicht en heerlijk koel omdat er een windje door de bar heen ging. Er zijn geen muren, maar glazen wanden dus je kijkt heel ver weg. De wanden lopen tot halverwege dus er staat een heerlijk briesje. We hebben twee cocktails uitgezocht en die van mij was zoooo lekker. Chocolade cream met Brandy! HMMMM!!!! Nadat we nog even op het dakterras (lijkt wel uit het 1000 en 1 nacht sprookje) hebben gekeken, gaan we terug naar Gouvia.

- Lakones -

De wind op de terugweg voelde alsof er een föhn op ons stond. De zweetdruppels lopen vanuit mijn knieholtes naar beneden!!!

- Dolce -

Agios Nikolas Beach

Gisterenavond zijn we naar Gouvia gelopen om daar te eten. We zitten best ver van het stadje af en de weg ernaar toe is een stille, saaie, verlaten weg en bloedverziekend heet! De restaurants die zij aan zij zitten in Gouvia zijn voor het overgoten deel heel stil. We zijn dus maar gaan zitten bij een van de twee die helemaal vol zaten. Vaak geeft dat toch wel aan dat het goed is en het zag er ook heel mooi uit. Het plafond was beschilderd en er zaten ornamenten op en er hingen vinnen zodat het ook redelijk koel was. Langs de straat zaten grote bakken helemaal vol met oleanders en andere mooie bloeiende planten zodat het voelde of je in een tuin zat. Ik had ‘Gondola’ een Grieks gerecht met rundvlees, aubergines, tomatensaus en kaas erover en Frans had een kipsouflaki. We hebben met smaak gegeten, HEERLIJK!!!! We kwamen uiteraard weer niet weg voordat we een drankje van de zaak hadden genomen. Limocello en Koum Kouats een typisch drankje dat alleen op Corfu gemaakt wordt. Het is een soort van kleine sinaasappel  die hier groeit. Een vriend van de eigenaar van het hotel heeft een distilleerderij waar het gemaakt wordt en daar gaan we waarschijnlijk deze vakantie nog een keer langs. De obers zeggen allemaal uitgebreid gedag en bedanken ons. Zelfs de kokkin roept van achteren in het Nederlands, dank u wel!
Het is 23.30 uur en het is raar stil. Alle souvenirshops zijn nagenoeg leeg. Het toerisme merkt hier duidelijk dat er crisis is en de mensen zijn dankbaar als je iets bij ze koopt. Ze behandelen je bijna net niet als een god.

Vannacht ben ik heel vaak wakker geweest. Met de airco aan is het op een gegeven moment te koud. Zeker ook omdat hij over het bed heen blaast, maar als hij uit is loopt na een half uur weer het water van je af. Het is mij echt 12 graden te warm hier hoor! De eigenaar vertelde dat ze scholen met airco gaan openstellen om oude mensen overdag in te laten verblijven. Ze krijgen dan ook wat te eten en koud drinken. Deze hebben vaak geen geld om een airco aan te schaffen en deze hitte is dodelijk voor hun.

Als we bijna bij het hotel zie ik ineens op een parkeerterrein een grote zwerfhond lopen. Hij snuffelt bij de vuilcontainers en dan is hij ineens weg. Gelukkig want mijn hart bonkt er bijna uit. Na de zwerf herder die ons op het strand van Spanje aanviel heb ik het niet zo op zwerfhonden en al helemaal niet als ze groot zijn. Voordat we de stille donkere weg naar het hotel oplopen komt hij ineens weer te voorschijn dat … beest! Ik ga heel laf aan de andere kant van Frans lopen en ben blij als we het terrein van het hotel oplopen. Pfff! Volgende keer toch maar met de scooter naar het dorpje.

Vanmorgen onder het genot van een frappé (de mijne met een bolletje roomijs erin, na de vakantie gaan we lijnen!) heb ik even alle plekjes die we in de gids hebben gezien en waar we heen willen op het kaartje gezet met de blz erbij. Zoekt toch even wat makkelijker. Gisteren waren we in het dorp waar we naar een eiland met een lekkere taverne erop wilden zwemmen zonder dat we het wisten. Stom dan of niet? Maar eigenlijk is het nog niet zo erg want als we dat alsnog gaan doen kunnen we weer naar die Loungebar……..

Vanmiddag zijn we met de scooter gaan rijden op zoek naar een Agios Nikolas Beach. Een klein stil strand volgens de Marco Polo gids.  Vlak voor Barbati staat een klein bordje met beach. We rijden een hobbelige, met keien en gaten bezaaid pad af en komen op zo’n mooi strand. Heel stil en er staat een grote boom op zodat we ook nog in de schaduw kunnen zitten. De zee is heerlijk en we blijven hier lekker een paar uur. Het is niet het strand dat we zochten, maar wel heel mooi.

- Barbati -

Op de terugweg zien we vlak bij ons stadje een piepklein bordje met Agios Nikolas Beach. We gaan toch nog even kijken en ook dit is een mooi strand met olijfbomen erop. Hier gaan we zeker ook nog wel een paar uurtjes doorbrengen.

- Agios Nikolas Beach -

We moeten echt afkoeling zoeken in het water anders is het niet vol te houden.

Gelukkig heb ik eindelijk een antimugspray kunnen scoren in de supermarkt. Er heerst op dit moment een muggenplaag en natuurlijk moeten die irritante beesten mij hebben. De vakken met spray waren elke keer leeg, maar vanmorgen vroeg was er een verse lading binnen gekomen dus. Nu maar hopen dat het werkt! De flessen met grote spiraalwierook dat ze overal onder de tafels zetten helpen bij mij ook niet.

We zitten trouwens nu op ‘onze’ schommelbank in de schaduw met een metaxa en mythos.

Pantokrator poging I

Vandaag zijn we de Pantokrator wezen beklimmen. Uiteraard niet lopend, maar met de scooter. Dit is de hoogste berg van Corfu met op de top een klooster uit de 17e eeuw. Onderweg wilden we de  het spookdorp Paleo Chorio gaan bezoeken. Dit hele dorp staat al leeg sinds de Tweede Wereld Oorlog. Eerst hebben we de scooter volgetankt omdat we al gehoord hebben dat het een heftige klim is en sommige zonder benzine zijn gekomen omdat de scooter zoveel power moet maken.

Vol goede moed beginnen we hieraan. In het begin trekt de scooter het nog redelijk. Weliswaar met een hoop kabaal en waarschijnlijk hadden we lopend sneller geweest. Onderweg naar boven is het bloedheet en het wegdek wordt steeds slechter en slechter. Twee keer moest ik gaan lopen omdat we niet vooruit kwamen. (kan je nagaan hoeveel kilo’s er na 5 dagen al bijzitten…….) Net als we denken dat we terug moeten omdat het niet haalbaar is komen we op een heel mooi stuk geasfalteerd wegdek. We hebben weer hoop dat het toch gaat lukken, maar dan ineens houdt het wegdek op en komen we op een bergpad vol rotsen. Onze missie eindigt hier dan ook. Op de terugweg naar beneden maak ik nog wat foto’s. We vermoeden dat we een verkeerde weg naar boven hebben gekozen. Vanavond toch nog maar even aan Vangalis vragen.

- Pantokrator -

Onderweg naar het strand zijn we gestopt in Ipsos en hebben een heerlijke smoothie van rode vruchten gedronken aan de boulevard. Toch elke dag even een glas vitamines nemen naast alle cocktails, Metaxas en Mythos.

Terug in het hotel wilden we nog even zwemmen en in de schaduw gaan liggen. Helaas hebben alle mensen hun badlakens op de ligbedden gegooid en zijn vertrokken met onbekende bestemming! Ik heb het 5 minuten volgehouden in de zon en ben toen maar naar ‘de schommelbank’ gegaan.  Toen onze buren in bikini en zwembroek uit hun kamer kwamen zonder handdoek wist ik gelijk dat zij één van schuldige waren van de bedjes….. Buurman vertelde dat ze lekker even hadden gelegen in de kamer en vroeg waarom ik niet aan het zwembad lag.  Dat was een inkoppertje voor mij. Ik zei heel aardig, tja op alle bedjes in de schaduw hebben ‘asociale’ mensen hun badlakens gegooid en zijn vervolgens weggegaan….. Hierop antwoordde de buurvrouw met een rood hoofd, OOO dat hebben we ook gedaan, sorry!

De thermometer hiervoor in de zon geeft 48 graden aan. Het is echt gewoon niet normaal. Nu merk ik toch dat ik een klein beetje Engels bloed heb.

We eten vanavond lekker hier. De mensen uit de omgeving komen hier ook eten dus het schijnt lekker en goed eten te zijn. Ik kijk ernaar uit. Heerlijk aan de rand van het zwembad een Grieks gerecht eten.

Pelekas & Kaisers Throne

Gisteren hebben we rond half elf heerlijk aan het zwembad van het hotel gegeten. We namen Pastitio, een soort van Griekse Lasagna en het was echt zeer lekker. Hierna wilden we een keer vroeg naar bed, maar Vangelis liet ons niet gaan. Nog één drankje van het huis…. en toen was het weer half twee.

Vanmorgen was ik vroeg wakker. Eerst weer even chatten met Denise die onderweg was naar haar werk. Ik hing over het balkon met de laptop anders kan ik geen gebruik maken van de wifi. Regen en onweer in Den Haag vannacht. Ik beloof haar dat ik een beetje zon mee terug neem.

Vandaag voor het eerst zonder t shirt de zon in. Goed smeren dus anders loop ik de rest van de vakantie met mijn mooie Corfu shirt. Echt bruin zullen we niet worden want het is te heet om in de zon te liggen. Fijn ook een zwarte handdoek, het lijkt wel of ik op de ovenplaat ga liggen als ik uit het water kom.

De planning voor vandaag is het dorpje Pelekas en daarna het stille zandstrand van Mirtitissa. We nemen twee bevroren flessen water mee want het is echt belangrijk om genoeg te drinken. Overdag dan want ’s avonds is het geen probleem.

Pelekas is een schitterend authentiek dorpje met kleine straatjes, taverne’s en snoezige winkeltjes. Overal mooie planten en bomen tegen de gevels aan. Veel toeristen zie je niet omdat een bus hier niet kan komen. We rijden helemaal naar boven waar de ‘Kaisers Throne’ is. Een plekje waar keizer Wilhelm II naar de zonsondergangen keek als hij in zijn paleis Achillion op Corfu verbleef. Ik snap wel waarom. Tjee wat een uitzicht zeg!

- Kaisers Throne -

Hierna gaan we op weg naar Mirtitissa en we stoppen nog heel even voor een drankje. Het uitzicht van de zaak was geweldig, maar de bediening niet echt vriendelijk. Beter gezegd echt niet! Dit is de tweede keer deze week al dat we ergens iets gaan drinken met een mooi uitzicht en dat de mensen niet aardig zijn. Blijkbaar hoeven ze niet hun best te doen om mensen binnen te krijgen want het uitzicht doet het werk voor ze.

- Pelekas -

Onderweg naar het strand rijden we langs een dorpje waar het Agios Nicolas kerkje uit de 13 eeuw is. Het dorpje was 10 huizen groot, maar het kerkje hebben we niet gevonden! Raar want het stond ook met een bordje aangegeven. Het is te warm om te zoeken dus we rijden door.

De weg naar het strand gaat steeds steiler naar beneden en als we denken dat we er zijn blijkt dat we nog eens 200 meter moeten dalen. Dit gaat de scooter niet trekken. Naar beneden misschien nog wel (het wegdek is erg slecht met kiezels en gaten), maar naar boven zeker niet. Ik zie mezelf niet 200 meter klimmen in deze hitte. Dat gaat Lo niet trekken! Jammer want het strand ziet er beeldschoon uit.  We rijden door naar het strand bij Ermones. Hier duiken we in de hoge golven om af te koelen en we hoorden het water gewoon sissen.

- Mirtissa -

Terug naar het hotel, maar eerst even naar de haven van Gouvia. Kijken waar we vanavond gaan eten. Er is weer een wekelijkse BBQ in het hotel, maar 1x is wel genoeg om mee te maken dus we doen niet mee dit keer. De haven is groot en er ligt zelfs een heel groot schip voor anker, maar er is geen 1 restaurant of café. Raar hoor. We rijden terug en zien dan een Italiaans restaurant achter in het dorp. Dat gaan we vanavond proberen. Ik wil vanavond gelijk even kijken voor souvenirtjes.

Bij het hotel duiken we nog even het zwembad in en nemen een pita Gyros en dan weer naar de ‘schommelbank’. Voeten in een koud bad en laptopje op schoot.

Kassiopi & BateriaBeach

Gisteravond zat ik nog even in het donker op het balkon met de laptop en naast mij zag ik ineens vanuit mijn ooghoek een groot zwart beest. Zeker 5 cm groot. Het zag er niet uit als een spin en ik heb geen idee wat het was. Het had een dik lichaam, vieze dikke poten en twee soort van sprieten op zijn hoofd. Ik hield hem de hele tijd in de gaten en toen ik voor de vierde keer opkeek was hij helemaal verdwenen. Het kroop dus niet, maar liep heel snel! Ik weet wel dat ik ook super snel weer binnen in de kamer was……….

Vanmorgen na mijn dagelijkse chat met Denise eerst op zoek gegaan naar een apotheek. Ik maakte er van de week al een grapje over, maar gisteravond leken mijn voeten net op olifantenpoten. Het enige verschil was dat ze nog net niet grijs waren. Ik kon mijn tenen niet meer bewegen en zelfs mijn slippers zaten strak en het deed echt pijn. Ik heb met twee dekens onder het voeteneinde geslapen en alhoewel ze er iets beter uitzagen was het nog niet best. Bij de apotheek zei de vrouw dat het kwam doordat ik weinig beweeg en de extreme hitte. Nou dat klopt wel, het enige loopje is naar de bakker ’s ochtends. Ik heb vochtafdrijvende pillen en als het niet minder wordt dan moet ik naar een dokter. Kijk dat heb je ervan als je gaat zitten, eten, drinken en niet beweegt. Nadat ik dit gehoord had ben ik maar doorgelopen naar het dorp om toch die kuitspieren even te gebruiken.

Na het ontbijt gaan we op weg naar Kassiopi. Een havenplaatsje van waar je Albanië aan de overkant kan zien liggen. In deze plaats hebben Nero en Cicero allebei gelogeerd voordat ze met hun schip naar Italië konden varen. Het is werkelijk een heel leuk dorp en rond de haven zijn allemaal winkeltjes en restaurantjes. We gaan zitten in een zaakje direct aan het water en bestellen hier een Blackberry smoothie om de dagelijkse vitamines weer binnen te krijgen.

- Bateria Beach -

Dan rijden we door naar Bateria Beach. Tussen de bomen door zien we het strandje beneden ons al liggen. Wat een mooi gezicht. Via een uit de rotsen gehouwen trapje gaan we het kiezelstrand op. Snel de waterschoentjes aan en de zee in. Het water is lauw, maar geeft toch verkoeling. Wat een mooi strand met uitzicht op Albanië. Het verbaast ons dat het zo rustig is hier.  We gaan op een rots zitten met onze voeten in het water om op te drogen voor de rit naar het hotel terug.

- Bateria Beach -

Vangelis heeft ons een andere route terug geadviseerd. Een mooie weg over de Pantrokrator langs olijfbossen en kleine dorpjes. Hij heeft niets teveel gezegd. Hellingen vol olijfbomen en tussendoor hele hoge cipresbomen. We stoppen een paar keer voor een foto en een slok water.

- Olijfbomenbos -

We komen uit bij het plaatsje Ipsos en we nemen hier nog een drankje. We zitten direct aan het strand op nog geen 5 meter van de zee. Weer zo’n mooie locatie. Een grote Mythos  en een Metaxa mixje en op de bon staat 6,50. We snappen de verhalen vanuit Nederland niet waarin verteld wordt dat Griekenland zo duur is geworden. Bestel eens op Scheveningen een halve liter bier en een mixje. Ik verwacht dat je dan het dubbele kwijt bent! En dan heb je nog niet eens het uitzicht wat wij nu hebben.

- In dorpje onderweg -

Op de aanlegsteiger voor ons ligt een boot en je kunt voor 5 euro pp een boottocht maken in deze boot met een glazen bodem. Bij de blauwe grotten mag je van de boot af om een duik te nemen op een spectaculaire locatie (in de blauwe grotten). LEUK! Willen we ook doen!

- Ipsos -

Afionas, Makrades & James Bond Cafe in Pagi

Gisteravond kwam de zus van Vangelis, die boven ons woont, een doos met pas geboren kuikens laten zien. Ze waren een paar uur oud. Wat een schattige beestjes zeg.  De zus is trouwens een geweldig lieve vrouw. Elke dag maken we een paar keer een praatje en zojuist kwam ze vragen of ze nog iets van de supermarkt kon meenemen voor ons. De buren naast ons hebben gisteravond op ‘onze schommelbank’ gezeten en vanmorgen stond het nog vol met lege blikken bier en volle asbakken. Ze was het zonder mopperen aan het opruimen en schoonmaken. Toen we het er net over hadden zei ze dat dit nog niks was…. Ze maken heel wat rare en smerige dingen mee hier hoor en dan toch nog vriendelijk blijven!!!

- Kuikens -

Nadat we weer op het balkon ontbeten hebben gingen we met de scooter naar het Noorden van het eiland. Overbodig om te zeggen, maar het is nog steeds bloed en bloed heet. Na maandag gaat de temperatuur iets naar beneden. Pfff ik kan niet wachten. We wilden het Achillion (paleis van Sissi) vandaag bezoeken, maar het is te warm om daar te lopen.

Via het binnenland rijden we naar Makrades. Dit is een bergdorp waar heel veel bewoners gespecialiseerd zijn in het maken van streekproducten. Je kunt hier kruiden en allerlei soorten olijfproducten kopen. We hebben de scooter in de schaduw geparkeerd en zijn naar de lokale shops gelopen. Ik kreeg een uitgebreide uitleg over de cosmetische olijfolieproducten en heb gelijk maar twee cadeautjes gekocht om mee naar huis te nemen.

Een oud vrouwtje die voor haar huis, uitgestald op een oud houten tafeltje, olijfolie zit te verkopen wijst ons ongevraagd de weg naar het strand van Agios Georgios. We bedanken haar vriendelijk, maar voordat we daar gaan zwemmen gaan we eerst naar Afionas. Dit is het enige dorpje op Corfu met die kenmerkende blauw/witte huisjes. Omdat Corfu nooit in handen is geweest van de Turken, maar van de Venetianen zie je hier over het algemeen overal de Venetiaanse bouwstijl. Ook kom je veel Italianen tegen.

- Makrades -

 

- Afianos -

- Afionas -

Onderweg zien we de mooiste vergezichten over de noordkust. Voordat we Afionas vinden moeten we wel even goed zoeken. Op een gegeven moment houdt de weg op en we moeten de scooter achterlaten. Lopend door de smalle straatjes van het dorp komen we langs de blauw/witte huisjes met de mooiste bloemen voor de deur. Bloempotten.. daar doen ze niet aan. De lege blikken van de olijfolie voldoen prima als bloempot en ik moet zeggen dat het hier wel wat heeft.

Boven in het dorp op het hoogste punt zit weer een zaak met een geweldig uitzicht. Hier nemen we een smoothie en een feta saganaki. Zittend met weer zoveel lekkers en een top uitzicht pakken we de Marco Polo reisgids en we zien dat in een nabijgelegen dorpje Pagi, de James Bond film  ‘For you’re eyes only’ is opgenomen. We besluiten hier op de terugweg nadat we even de zee bij Agios Georgios ingedoken zijn even langs te rijden.

- Pirgi -

Na de weg naar het kleine dorp gevraagd te hebben zien we het cafe van Spiros liggen. We parkeren de scooter en gaan naar binnen. De eigenaar komt snel achter de bar vandaan om ons welkom te heten en de hand te schudden. Aan een van de tafels zit de plaatselijke Grieks Orthodoxe priester te genieten van zijn bakkie koffie. We moeten binnen komen zitten want daar is het koeler en we krijgen de fotoboeken van de filmopnames te zien. De man praat honderduit tegen ons en wij bestellen een frappe met roomijs (2,50 pp). Als we deze hebben gehad zet de eigenaar de film aan en laat ons de scene’s zien die hier zijn opgenomen. Trots verteld hij dat zijn schoonvader in de deuropening van het cafe staat en alle figuranten zijn locals die hij ook kent. Als hij alles heeft laten zien vraagt hij of we een stuk home made lemon cake (1,50 pp) willen van hem. Hij trakteert ons!   Natuurlijk zeggen we geen nee  en het is ook leuk om dit te proeven. We krijgen geen cake, maar het lijkt meer een stuk taart. Het is overheerlijk en gemaakt van lemons uit eigen tuin. Ook komt hij met twee glazen ijskoud water voor ons aan. We schamen ons gewoon om 5 euro af te moeten rekenen en we geven dan ook ruim fooi. Nadat we een stukje in het gastenboek hebben geschreven en de man hebben beloofd dit adres door te geven aan anderen uit het hotel gaan we aan de terugweg beginnen. De man schudt weer onze handen en bedankt ons uitgebreid dat we naar zijn zaak zijn gekomen. Hij zei dat hij trots is dat we naar hem komen. Eerlijk gezegd moeten wij trots zijn dat we zo hartelijk ontvangen worden.

- Priester -

Venetiaans Kerkyra

We parkeren de scooter bij de haven en gaan lopend naar de oude stad. De stad lijkt heel erg op Venetië alleen mis je het water en de gondeliers. Smalle straatjes en ook de bouwstijl is Italiaans.

- Kerkyra -

We gaan op zoek naar her kerkje Agios Spiridonas. Hier ligt de beschermheer van Corfu. Spiridon heeft ongeveer in  het jaar 300 geleefd. Hij ligt in een zilveren kist. Boven de kist hangen allemaal zilveren kandelaars die mensen aan hem schenken. Deze man zal diverse wonderen voor Corfu hebben verricht. En nog steeds gelooft de bevolking dat hij dingen doet voor hun. Het is er dan ook vol met Grieken die de kist kussen en aaien.  Eens per jaar in augustus halen ze hem uit de zilveren kist en leggen hem in een glazen kist. In deze kist wordt hij dan door de straten gedragen . De Griekse bevolking gaat dan op de straat liggen en de kist wordt over hun heen getild. De legende is dat als dit gebeurt je genezen bent van al je ziektes en kwalen. Het kerkje op zichzelf is al beeldschoon met mooie lampen en een hele mooie plafondversiering. Er was een doopplechtigheid bezig dus we zijn snel weg gegaan. Het was verboden om foto’s te maken, maar ik kon het toch niet laten…..! Buiten halen we in een winkel nog 2 kaarsen die we aansteken.

- Sprididon -

- Zilveren kandelaars -

- Agios Spiridonas -

We lopen terug naar de scooter en gaan op zoek naar de Britse begraafplaats. Alle straten zijn eenrichtingsverkeer dus het is een drama om aan de andere kant van de stad te komen. Na drie keer de weg gevraagd te hebben zijn we er dan eindelijk. Onze fles water is ontdooid en bijna leeg!

- Britsih Cemetery -

Als we de begraafplaats oplopen worden we welkom geheten door een oud Grieks echtpaar. We krijgen weer een hand en de man vertelt dat hij in het huis op de begraafplaats in 1926 geboren is. Hij onderhoudt de  begraafplaats samen met zijn vrouw. Hij vertelt ons verhalen over de Engelsen die hier begraven zijn en ook dat mensen uit heel europa in het voorjaar hiernaar toe komen om te kijken naar de prachtige orchideeën die hier dan groeien. We hebben een rondje gelopen en iets in het gastboek achtergelaten.  Het echtpaar schudt ons beide de hand en de vrouw pakt mijn hand met twee handen vast en bedankt ons voor onze komst! Het is gewoon ontroerend.

- Cemetery -

- Cemetery -

- Grieks echtpaar -

Terug in het hotel adviseert Vangelis mij een typisch Cofiotisch gerecht. Giouvetsi. Dit is rijst met kruiden, kaas en rundvlees. Ik ga het proberen. Vooraf maakt hij speciaal voor ons een soort van brood uit de oven bestreken met kruiden.

- Giouvetsi -

Cape Drastis, Canal d’Amour & een schoonheidsbehandeling op Loga Sun Beach 

Vandaag wordt het 44 graden, maar toen ik vanmorgen brood ging halen stond er al een aardige wind dus het voelt minder heet als de voorgaande dagen.

Onze buren zijn vanmorgen om half zeven vertrokken en dat was ook wel te horen. Dit waren dezelfde lui die alle lege flessen bier, wijn enz. voor de deur hadden laten staan. Toen we de kamer uitkwamen om naar het Noorden van het eiland te gaan stond Nicolleta daar. Ze vertelde dat de troep die ze die avond achter hadden gelaten nog niks was vergeleken met hoe ze de kamer hadden achtergelaten. We zijn mee naar binnen gelopen en het was echt dramatisch!!!! De koelkast had opengestaan dus de hele vriezer zat vol met ijs. Overal lege flessen wijn en blikken bier, alle extra dekens en het beddengoed op de grond, de oven aangekoekt met verbrand eten en een vieze smerige afwas. Gelukkig hadden ze wel en fooitje achter gelaten om de pijn te verzachten. Een verlepte roos stond er in het tipbakje op het aanrecht…….. SCHANDALIG!!!

- schaamteloos -

Wij gingen op weg naar Cape Drastis en Loga Sun Beach. Onderweg kwamen we langs Canal d’Amour en we hebben even die afslag genomen om te kijken. Nou het was leuk gezien te hebben, maar zeker geen foto moment waard!

Dan maar door naar Cape Drastis. Na een hele lange steil aflopende zandweg waren we er. Wat een uitzicht en wat een mooi plekje. Jammer dat er teveel wind stond. Normaal heb je hier kristal helder water en kan je van de kliffen afduiken de zee in. Nu was het veel te gevaarlijk en zelfs de man die hier boten verhuurd, had zijn zaak gesloten.

- Cape Drastis -

- Cape Drastis -

Loga Sun Beach stond goed aangegeven dit keer. Daar was een zandstorm aan de gang! Op dit strand kan je een soort van klei van de kliffen afbreken en als je het dan nat maakt en op jezelf smeert moet het heel goed voor je huid zijn. Uiteraard moest ik dat ook even proberen. Nadat het een half uurtje ingetrokken was ben ik mezelf afgaan spoelen in de zeer hoge golven, maar ik moet zeggen mijn huid voelt heel erg zacht aan. Ik heb wat stukken afgebroken en meegenomen zodat we het thuis ook nog een keer kunnen gebruiken.

- Loga Sun Beach -

De zee kwam inmiddels zover dat het hele strand onder de golven was. We zijn dus maar weer naar boven geklommen en hebben daar een cocktail besteld.

- Loga Sun Beach -

Op de terugweg was er zo’n gestreste Griek die in een bocht ons ging inhalen. Pffff hij moest vol in zijn remmen en een halve meter naast me zag ik de auto glippen en hoorde piepende remmen! Kijk, dan is het best weer even eng op een scooter hoor. Overal langs de weg staan ook van die herdenkingshuisjes voor mensen die omgekomen zijn tijdens een ongeluk.

Nu zit ik weer voor de kamer op de ‘schommelbank’ en het stormt nu werkelijk heel hard! Nicolette heeft net alle bloempotten weggehaald en uit de wind gezet. Er komen luchtbedden, dolfijnen en rubberen banden uit het zwembad voorbij gevolgen. De bank schommelt vanzelf en de reisgids vloog ook weg….. Ik ben benieuwd wat voor weer we morgen hebben. Ze zeggen 8 graden lager.

Terwijl ik dit op internet plaats is er dichtbij een brand aan de gang. We horen de sirenes van de brandweerauto’s. Door de harde wind is het een probleem om watervliegtuigjes op te laten stijgen. Door dezelfde wind kan de brand echt een probleem worden. We ruiken het en zien de rook. Het is zeer dichtbij. Hopelijk gaat het goed komen.

- blusvliegtuigje -

Achillion, het paleis van Sissi en de zingende taverne eigenaar

Gisteravond waren er aan allebei de kanten van ons hotel branden. Door de harde wind konden eerst de watervliegtuigen niet opstijgen, maar laten kamen ze toch elke keer over. Het dorpje Ipsos verderop zat volledig zonder stroom door de brand. Ook nu is er weer een brand en de brandweerwagens en de watervliegtuigen zijn weer volop bezig. De beloofde 8 graden koeler is niet hier. Het is helaas nog steeds ongeveer 40 graden.

We hebben met de zwager en schoonzus van Vangelis zitten praten. De zwager vertelde dat zijn vader een maand geleden was overleden. De medische hulp is hier dramatisch. Het behandelen van mensen die een scooter ongeluk hebben gehad zijn ze hier heel goed in, maar hartoperaties etc., bestralingen en chemotherapie enz. kunnen ze hier niet. Waarschijnlijk had de man in Nederland gewoon nog een kans gehad, maar hier ben je gewoon ten dode opgeschreven. Voordat je überhaupt opgenomen wordt dien je wel van tevoren alvast afgerekend te hebben. Artsen krijg je niet te spreken en uitleg over wat iemand mankeert kan je dus helemaal wel vergeten. Het enige dat je kunt doen als je hier echt ziek wordt is het vliegtuig nemen naar Athene en jezelf daar laten behandelen. Raar idee eigenlijk, wij zijn dan toch zeer bevoorrecht dat we in Nederland wonen met goede ziekenhuizen en zorgverzekeringen. We betalen hier wel vet voor, maar ik zal niet willen ruilen!

Vanmorgen zijn we naar het Achillion, het paleis van Keizerin Elisabeth, gereden.

- Sissi -

Sissi heeft dit laten bouwen bovenop een heuvel met een fantastisch uitzicht. Ze heeft allemaal beelden uit Italië laten komen en heeft hier oa een zuilengalerij van gemaakt.

- Achillion -

Voor in de tuin, een plek met het mooiste uitzicht heeft zij een beeld van de stervende Achilles geplaatst. In de tuin staat een marmeren badkuip en ik zie in gedachten Sissi al in dit bad zitten genieten van het uitzicht. Helaas heeft zij niet lang van dit paleis kunnen genieten. Ze verloor haar zoon en nadat hij was overleden zat ze veel op het ‘Balkon van de tranen ‘ naar het uitzicht beneden haar te kijken, Natuurlijk diep in de rouw en heel erg verdrietig.  Het balkon is een half ronde marmeren bank met een tafel in het midden. Het balkon zit aan het tuinterras en niet aan het paleis.

- Balkon van de Tranen -

Nadat ze vermoord werd in 1891 heeft keizer Wilhelm het paleis gekocht. Hij heeft het beeld van de stervende Achilles laten verplaatsen en heeft een beeld van de onaantastbare krijger Achilles op de plek van het romantische andere beeld geplaatst.

- stervende Achilles -

Op de terugweg zijn we in het kleine dorpje Perama gestopt bij een klein zaakje langs de weg. We wilden onder de parasol aan de andere kant van de weg gaan zitten, maar de eigenaar kwam direct naar buiten om ons binnen te vragen omdat het buiten te heet was. Hij runt samen met zijn vrouw deze zaak en ze hebben het helaas heel rustig. Hordes toeristen komen hier niet en het zijn over het algemeen de Grieken zelf die op zaterdagavond komen genieten van de verse vis en groenten die ze zelf verbouwen. Ook maakt de eigenaar dan muziek. Nadat we ons drinken hebben gekregen pakt hij een gitaar en gaat zingen en spelen voor ons. Hij vertelt dat hij in 1941 in het Achillion geboren is. Het was oorlog en toen hebben ze van het paleis een kraamkliniek gemaakt. Heel bijzonder als je kunt vertellen dat je daar geboren bent! Ook hier wordt er weer heel hartelijk afscheid van ons genomen. We krijgen een hand en als we met de scooter wegrijden roepen ze nog eens gedag. De kleine lokale taveernes kun je beter naar toe gaan dan de grote schreeuwende toeristenzaken. Het eten is echt zalig en de mensen zijn zo vriendelijk en geïnteresseerd in ons! Ik val in herhaling, ik weet het!

- Taverne Perama -

Hierna zijn we doorgereden naar Ipsos waar we eerst een glas verse geperste jus de orange nemen en wachten op de boot waarmee we gaan varen naar de ‘Blue Gaves’. De boot heeft een glazen bodem en je kunt dus zo naar de zeebodem kijken. Dit boottochtje duurt een uur en kost maar 5 euro! Griekenland duur? NEE DUS! We varen een heel stuk langs de kust en de kapitein vertelt van alles over de omgeving. Op de terugweg stoppen we bij een grot waar we in kunnen zwemmen. Aan de ene kant zwem je naar binnen en aan de andere kant via een nauwe spleet kun je eruit lopen. Je moet wel schuin lopen en je buik inhouden want anders kom je klem te zitten. Al dat lekkere Griekse eten van de laatste weken zorgt ervoor dat dit bijna gebeurt. In de grot zit een klein soort strandje van stenen en als we de bocht omgaan om eruit te lopen is het heel erg donker. Hmmm ik vind het toch een klein beetje griezelig, maar ik heb het gedaan!!!

- Bleu Gaves -

Nu zijn we weer in het hotel. Ongelooflijk dat we nog maar drie dagen hier hebben. Er is nog zoveel meer te zien. We moeten nu dus echt keuzes gaan maken. Morgen waarschijnlijk een nieuwe poging om de de hoogste berg de ‘Pantokrator’ op te rijden. Hopelijk is deze route beter dan de vorige en bereiken we dit keer wel de top.

Pantokrator poging II 

Gisteravond hebben we weer een keer bij de Italiaan in Gouvia gegeten. Omdat ik niet wist wat ik moest nemen vroeg ik de serveerster wat ze mij kon aanbevelen. Scalapino was haar advies en het was inderdaad heerlijk. Twee heel dunne stukjes vlees met hierop een plakje bacon en daar weer bovenop mozzarella en tomaatjes. Er zat een heerlijke soort rijst bij. Ik zal zelf zoiets nooit besteld hebben, maar het was echt overheerlijk! We mochten niet afrekenen voordat we een glaasje Limoncello van het huis hadden gedronken. Dit krijg je in een klein glaasje dat uit de vriezer komt en is zo sterk dat je de alcohol in je neus voelt slaan! Hierna hebben we nog iets gedronken aan het zwembad bij het hotel en voor we het wisten was het alweer half twee. Het is ook zo gezellig om met iedereen te kletsen wat zij hebben gedaan en de verhalen van Vangelis te horen!

Vandaag hebben we een nieuwe poging gedaan om de hoogste berg, de Pantokrator, te beklimmen. Dit keer hadden we de juiste weg en we kwamen onderweg leuke kleine dorpjes tegen met gezellige dorpspleinen met grote olijfbomen in het midden en hieromheen een taverne. Heel leuk om te zien!  Ook hadden we de mooiste uitzichten bij bijna elke bocht. Het was flink klimmen voor de scooter en ook een stukje voor mij omdat de scooter het niet trok met twee personen erop.

- Uitzicht vanaf Pantokrator -

Boven op de Pantokrator staat een klooster uit de 17e eeuw. Het ziet er schattig uit, maar het staat in werkelijkheid tussen de zendmasten en de militaire antennes.

- Klooster -

- klooster -

- Pantokrator -

Vanaf dit punt kijk je naar Albanië, het Griekse vastenland en over heel Corfu. WAT EEN UITZICHT! Het is zo ontzettend hoog hierboven en op de foto’s zie je dat eigenlijk jammer genoeg niet zo goed. We hebben hier een fruitcocktail met ijs genomen om af te koelen. We zaten wel onder een parasol, maar het was er zo warm dat we al snel aan de tocht naar beneden begonnen. We rijden langs hele diepe afgronden en op sommige stukken staat geeneens een vangrail. Ik kan me voorstellen dat het heel inspannend rijden is!

- Corfu -

Onderaan de weg kwamen we weer uit in het badplaatsje Ipsos. Hier hebben we een smoothie met verse aardbeien genomen en zijn toen de kristalheldere zee in gegaan.. Wat is die zee toch mooi hier!

Koum Kouats & cocktails in Dolce 

We hebben gisteravond weer in het hotel gegeten. Vangelis had een speciaal voorgerecht voor ons gemaakt. Brood uit de oven met olijfolie en hierop feta met kleine tomaatjes. Op onze laatste avond  belooft hij een speciale tafel voor ons te maken met allemaal typisch Grieks eten. Ik verheug mezelf er nu al op. Ook heb ik min of meer mijn kinderen uitgehuwelijkt. Vangelis vroeg een foto van Denise en Romy en hij vond het twee leuke meiden en zag het wel zitten dat we een grote Griekse familie worden die hier het hotel gaan runnen. Dus sorry meiden,  maar ik zie dat ook wel zitten dus ik heb ingestemd…. Hahaha! Grapje!

Vanmorgen geen dagelijkse chat met Denise. Ze is vrij en sliep nog. Dan maar direct naar de bakker en vanmiddag even kijken of ze online is.

We gaan vandaag naar de ‘Koum Kouats’ fabriek om wat flessen voor thuis in te slaan. Allebei onze koffers waren 19 kilo op de heenweg dus er kan wel wat drank mee terug zonder dat we overgewicht hebben. Vangelis zei ons dat we moesten vertellen dat hij ons gestuurd had want het is een vriend van hem en dan krijgen we een speciale rondleiding. Helaas was er vlak voor ons een bus met toeristen aangekomen en het liep dus vol met Duitsers. We hebben uiteindelijk wel gekocht waar we voor kwamen dus dat is gelukt.

- Koum Kouats -

- Koum Kouats -

We rijden naar Paleokastritsa om een duik te nemen in de mooie baai. Het was er nu alleen zo vol met mensen dat het een beetje op Scheveningen leek dus we besloten eerst maar naar de loungebar ‘Dolce’ terug te gaan. Voordat we naar huis gaan willen we nog één keer hier wat drinken en van het uitzicht genieten. Onderweg stoppen we om wat specerijen en een souvenir te kopen en dan gaan we weer de berg op naar Lakones. We nemen weer een heerlijke cocktail en als we weggaan vertelt de eigenaar waar we de mooiste strandjes kunnen vinden in de buurt en tekent de weg op een blaadje voor ons.

- Dolce -

- Dolce -

We gaan dus naar Liapades op zoek naar het strand. Het privéstrandje waar hij ons heen stuurde was met de scooter niet te bereiken dus we zijn naar het ‘hoofd’ strand gegaan.  De zee was hier net zo lekker dus hebben we daar een duik genomen.

- dorpje onderweg -

Het was weer aardig heet op de terugweg op de scooter dus toen we bij het hotel aankwamen ben ik lekker in de schaduw gaan zitten.

Morgen de laatste dag hier. De tijd is zo snel voorbij gegaan!

Afscheid van een mooie vakantie op een mooi en gastvrij Grieks eiland

- afscheid -

Zo, we zijn weer thuis! We zijn onze belofte nagekomen en hebben een beetje zon in onze koffers meegenomen! Ik zit nu op mijn eigen (niet schommel) bank in ochtendjas en met mijn fleece sokken aan.

Gisteren hebben we weinig gedaan. Het was ook weer 41 graden in de schaduw dus het enige waar we zin in hadden was naar het strand rijden voor een duik! Daarna een uurtje in het zwembad gelegen. Was lekker slim van mij want ik was dus gisteravond weer verbrand. Verder hebben we geslapen en zijn we ’s avonds bij Vangelis gaan eten. We werden verwend met een heerlijke Griekse vleesschotel voor 2 personen. Na het eten hebben we een toetje genomen. Frans een heerlijke ijscoupe en ik Griekse yoghurt met honing. We ploften zowat uit elkaar!!! Uiteraard kwamen we niet weg na nog een (paar) drankjes aan de bar. Toen we wilden afrekenen moesten we wachten. We kregen een tas vol cadeaus mee. Twee cadeauverpakkingen Koum Kouats met flesjes drank en snoep erin. Een grote fles Ouzo en allebei een T-shirt. Zo lief! Vangelis belooft ons ’s ochtends gedag te komen zeggen bij de bus en hij drukt ons op het hart dat als we ons verslapen hij ons naar het vliegveld zal brengten en we samen nog een Frappe drinken.

We zaten keurig om 06.00 uur klaar. Niet al te wakker, maar toch…..! Nicoletta had ook haar wekker gezet en kwam ons ook gedag zeggen. Na een knuffel van haar en drie zoenen van Vangelis gingen we dan toch echt naar het vliegveld. Met gemengde gevoelens dat wel! Ik wilde graag naar huis naar de kinderen en de hitte was ik ook goed zat, maar de mensen waren zo hartelijk dat we ze wel gaan missen!

Een grote chaos op het vliegveld(tje). Er is 1 landingsbaan en er gingen in de komende twee uur 16 vliegtuigen vertrekken. Toen we halverwege de rij stonden om in te checken kwam de hostess om ons naar buiten te sturen want we stonden in de weg voor de paspoortcontrole. Ja mooi niet dat wij ons weer naar buiten lieten sturen. Oke, wij mochten dan nog wel in de rij blijven, maar de ongeveer 40 achter ons moesten weg. Ook zij lieten zich niet wegsturen en het was wel sneu, maar kom op! Iedereen wilde gewoon naar binnen. Gelukkig was onze weegschaal voor de koffers kapot en konden we zo doorlopen. Ik vermoed dat we toch wel wat overgewicht hadden met al die flessen en brokken geneeskrachtig klei in onze koffers.

Bij de paspoortcontrole zaten drie Grieken die het druk hadden een vliegtuig vol met Russen te controleren en al hun paspoorten af te stempelen. Bij ons hokje stond dus gewoon niemand. Niet zo raar dat de rijen zo extreem lang waren dus.

Na een half uur vertraging kwam dan toch nog ons vliegtuig aan en we vlogen met 850 kilometer per uur en een buitentemperatuur van -45 graden terug naar Nederland.

Ik raadt zeker iedereen aan om naar Spyridoula te gaan.  Vangelis, Nicoletta en familie SUPER bedankt voor alle goede zorgen en de gastvrijheid!